بیانیه کمپین “همبستگی با ایران”: نگرانی‌های “کمیته صیانت از منافع ایران” موجه است / از حقوق هسته‌ای ملت ایران قاطعانه حمایت کنیم

کمپین همبستگی با ایران، تشکلی مردمی است که اقدام به برگزاری مراسم‌ها و راه‌پیمایی‌های حمایت از ایران در آمریکا، کشورهای آمریکای لاتین و برخی کشورهای غربی بوده است. یکی از بزرگترین اقدامات آنها تظاهرات ۴ فوریه ۲۰۱۲ در ۸۰ شهر آمریکا به نفع ایران بود (+). این گروه به مناسبت همایش «منهای عزت، بعلاوه تحریم» بیانیه‌ای صادر کرد که می‌توانید مطالعه کنید:

امروز، دوشنبه ۲۶ آبان ساعت ۱۴ همایشی با عنوان “منهای عزت، به‌علاوه تحریم” به دعوت “کمیته صیانت از منافع ایران” در تهران برگزار می‌شود. محل برگزاری همایش، تالار اندیشه (واقع در خیابان حافظ، تقاطع سمیه، رو به روی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، حوزه هنری) می‌باشد و پیام همایش طبق اطلاعیه “کمیته صیانت” پژواک این شعار است: “نه به تحقیر ملت ایران، در ازای لغو دکوری تحریم‌ها”. کمپین “همبستگی با ایران” از این همایش حمایت می‌کند، چرا که پیام آن به راستی پیام ملت ایران است و افزون بر آن، این پیام همان موضعی‌ست که همواره و همین اخیرا نیز مورد تأکید رهبر معظم انقلاب اسلامی بوده است. به این اظهارات چند روز پیش آقای شمعخانی، دبیر شورای امنیت ملی ایران در خصوص پاسخ به برخی از مکاتبات اوباما خطاب به رهبری انقلاب توجه کنید: “مواضع صریح، شفاف و قاطع جمهوری اسلامی در موضوع هسته ای مجددا به رییس جمهوری ایالات متحده آمریکا یادآوری و بر عدم پذیرش برنامه غنی سازی نمایشی از سوی جمهوری اسلامی ایران تاکید شده است.”
خوب، اگر مواضع ملت و رهبری در این خصوص صراحت دارد، که دارد، پس دغدغه “کمیته صیانت” از باب چیست و این نگرانی آیا اصلا موجه است؟ آری، موجه است، چرا که علائمی هشداردهنده‌ در این زمینه وجود دارد. از جمله این که اگر چه نمایندگان ایران در مذاکرات هسته‌ای علی‌القاعده می‌بایست سیاست کلی و خطوط قرمز تبیین شده توسط مقام معظم رهبری را دنبال کنند، لکن به استناد مواردی چند، عملکرد آنان بعضا این‌گونه نبوده و از مشی تعیین شده انحراف داشته است. مثلا، این هیئت قبلا در موافقت‌نامه موقت پذیرفته که نیازهای ایران در خصوص نحوه و میزان توسعه انرژی هسته‌ای را، طرفین، یعنی ایران و آمریکا به اتفاق تعیین می‌‌کنند! خوب، این خود یک اشتباه بزرگ بود که دوستان مذاکره کننده بعدا ترجیح دادند به‌روی خود نیاورند و از کنار آن بگذرند. در این حال و در دنیای واقعیت، طی یک سالی که از امضاء این موافقت‌نامه می‌گذرد، ایران به رغم عقب‌نشینی از برنامه مستقل هسته‌ای خود به امتیازی هم‌‌وزن و یا حتی متناسب با امتیازاتی که واگذار کرده، دست نیافته است. یعنی در واقع، در ازای لبخندها و امتیازاتی که تحویل طرف مقابل شده است، چیزی به غیر از ادامه و حتی تشدید تحریم‌های اقتصادی و تداوم تهدیدات از ناحیه این مذاکرات عاید ملت ایران نشده است. البته به غیر از یک استثناء ارزشمند و آن این که ملت یکبار دیگر و اینبار در مقیاسی کلان این تجربه را پشت سر می‌گذارد که آمریکا قابل اعتماد نبوده و نیست، چه آن‌زمان که دولت و تیم مذاکره کننده قبلی “لجبازی” می‌کردند و با متعرضین به حقوق ملت با درشتی سخن می‌گفتند و چه در این دوران که سیاست “تعامل” با دشمن در پیش گرفته شده است.
نگرانی‌ نسبت به مذاکرات هسته‌ای دلایل موجه مهم‌تری هم دارد. از جمله این‌که دولت برای “رفع” مشکلات عظیم اقتصادی هم‌چون بیکاری، تورم و رکود، به “برداشتن تحریم‌ها” که رئیس‌جمهور همواره وعده آن‌را داده، چشم دوخته است. و یک سؤال ساده این است که مگر دولت ایران این تحریم‌ها را گذاشته‌ که امروز بخواهد آن‌را بردارد!
نگرانی آنجا تشدید می‌شود که برخی از گرایشات اقتصادی/سیاسی قدرتمند موجود در کشور “کنار آمدن” با آمریکا را چه آشکارا و چه به ظاهر پنهان، به عنوان یک سیاست راهبردی به طور جد دنبال می‌کنند. اشتباه نشود، وقتی از قدرت این گرایشات و جماعت متصل به آن صحبت می‌شود، این قدرت قدرتی نیست که از کثرت تعداد عناصر تشکیل‌دهنده آن نشأت گرفته باشد. طنز تلخ ماجرا در اینجاست که اعضاء این بدنه اندک‌اند و لکن نفوذشان بسیار، نفوذی که متناسب با انباشت ثروت و گسترش دامنه قدرت این جماعت افزایش یافته و با اتکا به حجم سنگین تبلیغات رسانه‌‌ای از توان تأثیرگذاری بر افکار عمومی و تصمیم‌سازی برخوردار شده است.
نگرانی از آنجاست که هیئت مذاکره کننده مکررا علائم غلطی را به طرف مقابل داده است، تا آنجا که خطر به قدرت رسیدن رقیب در انتخابات آتی داخلی را، در صورت شکست مذاکرات، به دشمن گوشزد کرده و وی را از این خطر بر حذر داشته است!
دلایل نگرانی‌های ملت نسبت به مذاکرات هسته‌‌ای به آنچه اشاره شد محدود نمی‌شود و فهرست طولانی‌تری را در بر می‌گیرد. لکن، تشریح موارد نگرانی به خودی خود به رفع آن منجر نمی‌شود‌‌. برای این منظور نگاهی دیگر لازم است. این نگاه بر چند نکته تمرکز دارد. اول، دیدن نقاطه قوت و برتری موقعیت ایران در مذاکرات است. برخلاف آنچه که توسط دشمن و نیروهای سازشکار و واداده دائما الغاء می‌شود، ایران در شرایط تحریم‌های سخت اقتصادی نه تنها به زانو در نیامده بلکه روی پای خود استوار ایستاده است. این بدین معنی نیست که بار مشکلات اقتصادی بر دوش مردم و بالاخص طبقات محروم اجتماعی سنگینی نمی‌کند، که قطعا می‌کند. ولیکن، علت اصلی این فشار نه صرفا تحریم‌های اقتصادی بلکه هم‌چنین نقش مخرب سرمایه‌داران کلان وطنی است که با ثروت‌های هنگفت ۱۰۰‌ها و بلکه ۱۰۰۰‌‌ها میلیاردی اقتصاد کشور را با بحران مواجه کرده‌اند. و مهم‌تر از این، نبود برنامه روشن از جانب دولت برای سازماندهی اقتصاد مقاومتی و نگاه به درون و اتکا به منابع عظیم اقتصاد بومی برای مقابله با تحریم‌هاست. علاوه بر این، قطب‌بندی‌های جدید در مناسبات بین‌المللی و شکل‌گیری اتحادیه‌های نوین اقتصادی متشکل از کشورهای قدرتمند خارج از نظام امپریالیستی، هم‌چون چین و روسیه، فرصت‌های طلایی برای بهره‌گیری ایران جهت خروج از شرایط تحریم به وجود آورده است. نکته دیگر در خصوص موقعیت برتر ایران که حائز اهمیت بسیار است توان دفاع نظامی انقلاب برای دفع تهاجمات دشمن و دفاع از خود می‌باشد. امروزه، کیست که نداند نظام امپریالیستی با همه دک و پوز خود توان تجاوز نظامی به ایران را ندارد و در صورت مرتکب شدن این اشتباه سهمگین بهایی گزاف برای آن پرداخت خواهد کرد. و یا این که اگر اسرائیل، این سگ هار خود را برای تجاوز به ایران رها کند، آنوقت باید نظاره‌گر نابودی تل‌آویو و آخرین لحظات عمر رژیم صهیونیستی باشد. آیا این واقعیت از دید مقامات جنگ‌افروز ایالات متحده پنهان بوده که تجاوزات نظامی‌شان در عراق، سوریه و غزه به شکرانه حمایت‌های آشکار ایران از جبهه مقاومت به ا‌هداف تعیین شده نرسیده و با چشم‌انداز شکست‌های قطعی مواجه شده است؟
ایران قدرتمند است و این واقعیت را دشمنان ایران هم به رغم رجزخوانی‌های خود‌ درک کرده‌اند. رمز قدرت ایران علاوه بر آنچه که ذکر شد، در دستاوردهای گوناگون و فزاینده در حوزه‌های علمی و فن‌آوری، در غرور ملی ناشی از مقاومت قهرمانانه ملت، در شور و شوق جوانان کشور برای سازندگی و پیشرفت و در هدایت مبارزات آزادیخواهانه و استقلال‌طلبانه ملت توسط رهبری فرزانه انقلاب نهفته است. قدرت ملت ایران از حماسه همیشه جاوید کربلا و از خون پاک شهدای انقلاب اسلامی سرچشمه گرفته و با این قدرت و با این پشتوانه، این احتمال که دشمن بتواند خواست‌های ‌نامشروع خود را در مذاکرات هسته‌ای به ایران تحمیل کند و از این طریق حق تعیین سرنوشت و حاکمیت ملت را پایمال و یا مخدوش کند، اگر غیرممکن نباشد، حداقل بعید به نظر می‌رسد. مگر این که ما غفلت کنیم و به وظیفه خود در هوشیار بودن، هشدار دادن، مطالبه کردن، ارائه برنامه عمل در راستای اقتصاد مقاومتی و ریشه‌کن کردن فقر و فساد و بی‌‌عدالتی و ایجاد وحدت و سازماندهی در میان وسیع‌ترین اقشار ملت برای پیشبرد چنین برنامه‌ای آنچنان که باید عمل نکنیم. نگرانی‌های موجه “کمیته صیانت از منافع ایران” نسبت به روند مذاکرات هسته‌ای به جای خود، لکن این نگرانی‌ها نه صرفا با تکرار بلکه وقتی جدا رفع می‌شود که نیروهای اصیل انقلاب اسلامی علاوه بر نقد سیاست‌های اشتباه چه در خصوص موضوع هسته‌‌‌ای و چه در حوزه‌های دیگر، به مجموعه وظایف انقلابی خود که بسیج و سازماندهی ملت برای اداره همه امور کشور در رأس آن قرار دارد، جامه‌‌ عمل بپوشانند.
و نکته آخر یک پیشنهاد عملی برای تقویت موقعیت ایران در مذاکرات هسته‌ای است. ما در این مذاکرات به دنبال این هستیم که حق ملت برای توسعه انرژی هسته‌ای به رسمیت شناخته شود و تمامی تحریم‌‌هایی ایران فوری و بدون قید و شرط لغو شود. اما، ما از ظرفیت‌های ‌دیپلماسی عمومی برای این منظور به درستی استفاده نکرده‌ایم. یکی از این ظرفیت‌ها که به طور واقعی وجود دارد این است که با ابتکار عمل انقلابیون مسلمان یک دادگاه نمادین بین‌المللی ‌‌در ایران با حضور ده‌‌ها شخصیت شناخته در جنبش صلح و حمایت صدها سازمان و تعداد وسیعی از فعالین این جنبش برگزار شود و در رأی صادره توسط این دادگاه از خواست‌های به حق ملت ایران دفاع شود. دادگاه هم‌چنین می‌تواند از این هم فراتر رفته و با تمرکز بر موضوع تحریم‌‌های نظام سلطه علیه ملل مظلوم، علاوه بر ایران خواستار لغو این‌گونه تحریم‌ها علیه غزه، سوریه و کوبا شود. این کاری است شدنی که می‌توانیم برای انجام آن برنامه‌ریزی کرده و مصمم عمل کنیم.

نظرتان را بنویسید

آخرین اخبار

+‬‏